Eva Jinek

Gisteren won Eva Jinek de Sonja Barend Award voor haar interview met Farid Azarkan. Toen ze de prijs overhandigd kreeg moest te huilen. Iets wat ze zich zo had voorgenomen om niet te doen. Ze weet het aan het feit dat ze nog borstvoeding gaf en hoopte zo dat het straks weer weg zou gaan, want hoe zou ze anders een talkshow kunnen presenteren.

Lieve Eva, ik weet precies hoe je je voelt. Na de geboorte van Lotte werd ik ook overmand door emoties. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet had verwacht. Ik was namelijk altijd iemand die vrij nuchter was. Toen mijn man – toen nog vriend – in 2009 voor een half jaar naar Cambodja vertrok heb ik niet gehuild, want ja het was vervelend dat hij wegging maar hij kwam toch weer terug? Maar toen kreeg ik in 2015 Lotte en begon ik met het geven van borstvoeding. Ik werd zoveel emotioneler. Iets zieligs op tv? Ik moest huilen. Maar ook op werk gebeurde het. Iets wat ik totaal niet wilde.

Naarmate Lotte ouder werd en het aantal voedingen afnam merkte ik dat ik minder hormonaal werd. Stukje bij beetje kreeg ik ‘mezelf’ terug. Ik huilde minder uit het niets en ik kon ook beter fysiek afstand nemen van m’n kleine meid.

Met negen maanden ben ik gestopt met het geven van borstvoeding. Ik ging werken bij een andere werkgever met een wat langere reistijd. Doordat je ‘maar’ tot je kindje negen maanden is in de baas z’n tijd mag kolven en ik anders niet op tijd thuis zou zijn, ben ik gestopt. Ik had daar best veel moeite mee. Daarom besloot ik last-minute om alleen de voedingen overdag af te bouwen zodat ik de ochtend en avondvoeding nog wel zelf zou kunnen geven. Maar moeder natuur had iets anders in gedachten. Nadat ik de voedingen overdag had afgebouwd, kwam er ‘s ochtends en ‘s avonds niets meer uit. Met negen maanden was ik dus gestopt. Voor mezelf was dat denk ik wel goed.

Na het stoppen met de borstvoeding voelde ik dat de hormonen langzaam uit mijn lichaam verdwenen. Ik kon Lotte makkelijker bij iemand anders achter laten en ik koos ook wat vaker voor mezelf. Wat een verschil met die maanden daarvoor! En ook huilen ‘om niets’ werd minder. Ik zeg minder, want ik ben wel emotioneler dan voor de geboorte van Lotte. Maar het is niet meer zo erg als tijdens mijn borstvoedingsperiode en tegenwoordig gaan de tranen gepaard met iets dat ik dan weer relateer aan mijn eigen kindjes.

Ja, kindjes want we hebben er inmiddels twee. Afgelopen mei werd Lieke geboren en ik zit dus weer middenin het borstvoedingsproces. Deze keer heb ik mezelf voorgenomen om te stoppen met negen maanden. Een moment waar ik tegenop zie, maar ook naar uit kijk. En dus niet alleen omdat ik dan weer een glaasje alcohol kan drinken, maar precies waarom jij moest huilen, omdat ik dan hopelijk weer een beetje van mezelf terug krijg.

Dus lieve Eva, je bent niet alleen, het komt wel weer goed en ik kijk uit naar je eerste show in het nieuwe jaar. Maar geniet voor nu even van de heerlijke tijd met je kindje en alle bijbehorende hormonen.

Liefs, Anneloes

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *